Платон, Парменид | Плотин |
Первая гипотеза | |
(a) Ἄπειρον ἄρα τὸ ἕν…Καὶ ἄνευ σχήματος ἄρα…ἐπείπερ οὐδὲ μέρη ἔχει (137d-138a) | (a) Οὔτ' οὖν πρὸς ἄλλο οὔτε πρὸς αὑτὸ πεπέρανται (τὸ ἕν)… Οὐδὲ σχῆμα τοίνυν, ὅτι μηδὲ μέρη (V. v.11) |
(b) τοιοῦτόν γε ὂν (τὸ ἕν) οὐδαμοῦ ἂν εἴη· οὔτε γὰρ ἐν ἄλλῳ οὔτε ἐν ἑαυτῷ εἴη (138a) | (b) οὐκ ἐν ὁτῳοῦν ἄρα (τὸ ἕν)· ταύτῃ οὖν οὐδαμῇ (V. v.9) |
(c) Τὸ ἓν ἄρα, ὡς ἔοικεν, οὔτε ἕστηκεν οὔτε κινεῖται (139b) | (c) οὐδὲ κινούμενον οὐδ' αὖ ἑστώς (ἐστί τὸ ἓν) (IV. ix.3) |
(d) Οὕτω δὴ ἕτερόν γε ἢ ταὐτὸν τὸ ἓν οὔτ' ἂν αὑτῷ οὔτ' ἂν ἑτέρῳ εἴη (139e) | (d) Δεῖ μὲν γάρ τι πρὸ πάντων εἶναι—ἁπλοῦν τοῦτο—καὶ πάντων ἕτερον τῶν μετ' αὐτό, ἐφ' ἑαυτοῦ ὄν, οὐ μεμιγμένον τοῖς ἀπ' αὐτοῦ, καὶ πάλιν ἕτερον τρόπον τοῖς ἄλλοις παρεῖναι δυνάμενον, ὂν ὄντως ἕν, οὐχ ἕτερον ὄν, εἶτα ἕν, καθ' οὗ ψεῦδος καὶ τὸ ἓν εἶναι (V. iv.1) |
(e) Οὔτε ἄρα ὅμοιον οὔτε ἀνόμοιον οὔθ' ἑτέρῳ οὔτε ἑαυτῷ ἂν εἴη τὸ ἕν (140b) | (e) οὐ γὰρ ἔνι οὐδὲ τὸ ‘οἷον’, ὅτῳ μηδὲ τὸ ‘τι’ (V. v.6) |
(f) Οὔτε ἄρα ἑνὸς μέτρου μετέχον οὔτε πολλῶν οὔτε ὀλίγων, οὔτε τὸ παράπαν τοῦ αὐτοῦ μετέχον, οὔτε ἑαυτῷ ποτε, ὡς ἔοικεν, ἔσται ἴσον οὔτε ἄλλῳ· οὔτε αὖ μεῖζον οὐδὲ ἔλαττον οὔτε ἑαυτοῦ οὔτε ἑτέρου (140d) | (f) Οὐ γὰρ θέλει (τὸ ἕν) μετ' ἄλλου οὔτε ἑνὸς οὔτε ὁποσουοῦν συναριθμεῖσθαι οὐδ' ὅλως ἀριθμεῖσθαι· μέτρον γὰρ αὐτὸ καὶ οὐ μετρούμενον (V. v.4) |
(g) οὐδὲ ἐν χρόνῳ τὸ παράπαν δύναιτο ἂν εἶναι τὸ ἕν (141a) | (g) οὐκ ἐν χρόνῳ (ἐστί τὸ ἓν) (IV. ix.3) |
(h) τὸ ἓν οὔτε ἕν ἐστιν οὔτε ἔστιν (141e) | (h) (τὸ ἕν) καθ' οὗ ψεῦδος καὶ τὸ ἓν εἶναι (V. iv.1) Ἔστι δὲ οὐδὲ τὸ «ἔστιν» (κατὰ τοῦ ἑνός) (VI. vii.38) |
(i) Οὐδ' ὀνομάζεται ἄρα οὐδὲ λέγεται οὐδὲ δοξάζεται οὐδὲ γιγνώσκεται, οὐδέ τι τῶν ὄντων αὐτοῦ αἰσθάνεται (142a) | (i) οὔτε τι τῶν πάντων (ἐστί τὸ ἓν) οὔτε ὄνομα αὐτοῦ, ὅτι μηδὲν κατ' αὐτοῦ (V. iii.13) οὐ μὴν αὐτὸ λέγομεν οὐδὲ γνῶσιν οὐδὲ νόησιν ἔχομεν αὐτοῦ (V. iii.14) |
Вторая гипотеза | |
(j) Ἐπὶ πάντα ἄρα πολλὰ ὄντα ἡ οὐσία νενέμηται καὶ οὐδενὸς ἀποστατεῖ [18] τῶν ὄντων (144b) | (j) νομιστέον… εἶναι… πανταχοῦ τοῦ ὄντος τὸ ὂν οὐκ ἀπολειπόμενον ἑαυτοῦ (VI. iv.11) |
(k) Τὸ ἓν ἄρα ὂν ἕν τέ ἐστί που καὶ πολλά (145a) | (k) πολλὰ δεῖ τοῦτο τὸ ἓν εἶναι ὂν μετὰ τὸ πάντη ἕν (VI. vii.8) |
(l) Καὶ σχήματος δή τινος, ὡς ἔοικε, τοιοῦτον ὂν μετέχοι ἂν τὸ ἕν (145b) | (l) Σχημάτων δὴ πάντων ὀφθέντων ἐν τῷ ὄντι καὶ ποιότητος ἁπάσης (VI. ii.21) |
(m) Οὕτω δὴ πεφυκὸς τὸ ἓν ἆρ' οὐκ ἀνάγκη καὶ κινεῖσθαι καὶ ἑστάναι (145e) | (m) περὶ μὲν τὸ ὂν (στάσεως καὶ κινήσεως) τούτων θάτερον ἢ ἀμφότερα ἀνάγκη (VI. ix.3) |
(n) Καὶ μὴν ταὐτόν γε δεῖ εἶναι αὐτὸ ἑαυτῷ καὶ ἕτερον ἑαυτοῦ, καὶ τοῖς ἄλλοις ὡσαύτως ταὐτόν τε καὶ ἕτερον εἶναι (146a) | (n) εἰ δὲ πολλά (ἐστί τὸ ἓν), καὶ ἑτερότης (ἐστί), καὶ εἰ ἓν πολλά, καὶ ταὐτότης (VI. ii.15) |
Неудивительно, что Плотин [19] ссылается на платоновского Парменида как на прекрасное развитие его исторического прототипа; что Ямвлих [20] рассматривал Парменид и Тимей единственными платоновскими диалогами, необходимыми для спасения; что Прокл [21] нашел в Пармениде, и только там, законченную систему платоновской теологии. Прочитайте вторую часть Парменида так, как читал ее Плотин, единым оком веры (with the single eye of faith); не ищите в нем сатиру на мегарцев или кого-либо еще, – и вы обнаружите в первой гипотезе ясное описание знаменитой «негативной теологии», а во второй (особенно если вы свяжете ее с четвертой) интересный очерк о происхождении мира от брака единого и бытия. Я не берусь с легкостью предсказать, что вы найдете в оставшихся гипотезах. Даже в рамках неоплатонической школы существовали глубокие расхождения в этом отношении [22] – расхождения, которые я не буду здесь обсуждать, поскольку они уведут меня слишком далеко от моей главной цели.
|
Из за большого объема этот материал размещен на нескольких страницах:
1 2 3 4 5 6 7 8 |


