Анатоль ТАМАШЭЎСКІ
ЖАЎРУКІ МАЙГО КРАЮ
Магілёўшчына — край сінявокі!
У свецё самы ты мне дарагі.
Над табой хай заўсёды высока
У паднябессі звіняць жаўрукі!
Васіль Карпечанка
Радасці ніколі не хаваю
I гатоў прызнацца шчыра зноў:
Усёй душой заўсёды сустракаю
Песні беларускіх жаўрукоў.
Льюцца вершы іх па-над зямлёю,
Шчасця людзям хочуць пажадаць
I прызнаннем шчырым у любові
Роднай Магілёўшчыне гучаць.
Юнаком пазнаў і быў я рады,
Што адным паветрам з ім дышу—
У сэрцы Куляшова "Сцяг брыгады"
Ад парогу школьнага нашу.
Калі ж памяць ў час закіне горкі,
Што народ з вайною перажыў,
Знатную маршанскую махорку
Я у вершах Пысіна паліў.
Вершам аддаваўся без астатку,
Магілёўскі шчыра край любіў
I сваёй "Сярэбранаю кладкай"
У лугі Матэвушаў вадзіў.
Жаўруком узляцела ў высі рана,
Хоць і не пакінула зямлі—
Разам з Басуматравай Святланай
Над Бабруйскам у небе мы плылі.
Вечарамі не даваў заснуць нам
Ён ні летам, ні сярод зімы—
3 Мішам Кушняровым
па-над Друццю
Зоркі па начах лічылі мы.
Ён у вершах славіў жыцця прозу,
Тэмы, рыфмы ў сэрцы гадаваў.
Чытачоў сваіх Змітрок Марозаў
Узляцець да сонца запрашаў.
Ваня часу ў вёсках многа бавіў,
Шмат знаёмстваў
вельмі блізкіх звёў—
Пехцераў заўсёды ў вершах славіў
Наш народ І горад Магілёў.
Будзе жыць і далей наша мова,
Спадчынай пяройдзе ад бацькоў—
Сёлета над лугам Пісьмянкова
Многа новых чуў я жаўрукоў.
Ім звінець і ўзнімаць свой голас,
Слова берагчы і развіваць,
Сінь нябёсаў, жыта важкі колас
І крыніц гаючасць услаўляць.
БАГІНЯ ЗА РУЛЁМ
Кабета знаёмую неяк спыніла:
«Ты чула: машыну сабе я купіла?»
«Якой яна маркі? Магчыма, «Каліна»?»
«Смяешся? Хіба гэта — машына?
Свае былі грошы, патрэсла бацькоў
I мужу псавала з паўмесяца кроў,
Затое цяпер, так бы мовіць, прагрэс—
Займела уласны, павер, "Мерседэс”.
Як ехаць куды калі мужу скажу—
Нібы каралева, з ім побач сяджу.
Калі ж я за руль "Мерседэса" сядаю—
Сапраўднай багіняй сябе адчуваю:
3 пагардай гляджу на ўсіх пешаходаў—
Здаецца, усіх раздавіла б з ахвотай.
А муж сядзіць побач — аж рот разяўляе,
Ад страху маліцца заўжды пачынае..."
Бацькаўшчына
Ярка свецяцца зоркі над Друццю,
Да Дняпра ў ціхіх хвалях плывуць.
Хто тут раз пабываў — не забудзе
Сінявокую мілую Друць,
Гарадок мой на беразе левым,
Дзе жывуць ўсе мае землякі,
Што гасцей сустракаюць умела,
Дораць шчодрасць сяброўскай рукі.
А якія жывуць тут дзяўтаты!—
Розум згубіш аднойчы зусім...
Калі ж ты халасцяк, нежанаты –
Толькі сам вінаваты у тым.
Я па Кругламу крочу з любоўю—
Прыгажосці не трэба другой.
Міру вам, землякі, і здароўя,
Шчасця роднай старонцы маёй!
На Кругляншчыне сонца лепш грэе,
Салаўёў песні поўняць душу.
Тут рабіць сваю справу ўмеюць,
I я гонар у сэрцы нашу,
Што на гэтай цудоўнай зямліцы
Мне жыццё даравалі бацькі.
Родны край, я хачу пакланіцца,
Бо адзін ты на свеце такі.
Тым, хто дорыць
нам святы
Я рад заўжды сустрэчы
з добрай песняй,
I з добрай кнігай жыць мне весялей,
Яны, як сонца, што парою весняй
Душу абудзяць,
зробяць дні цяплей.
I зменіцца час хмуры і пануры
На шчэбет птушак, жар людскіх вачэй.
А гэта вы, работнікі культуры,
Жыццё ствараеце
для ўсіх нас прыгажэй.
3 вас кожны —
творца, майстар сваёй справы,
Энтузіяст, якога пашукаць.
Працуеце не дзеля ўласнай славы,
А больш талентаў народных адкрываць.
Вы землякам дарьць гатовы святы
Ў любы час года — летам ці зімой.
Любоўю вы да творчасці багаты—
Гарачым сэрцам, шчодраю душой.
Вам пласт культуры
бацькаўшчыны нашай
У масы несці, далей прымнажаць.
Няхай жа не астынуць сэрцы вашы
I СЛОВУ беларускаму — гучаць!
НЕ ЗРАЗУМЕЎ ЖАДАННЯ
Першая шлюбная ноч наступіла—
Лёг малады побач
з дзеўчынай мілай.
Чмокнуў яе у шчаку і ў лоб,
Бух на спіну --і адразу захроп.
Нявеста у бок маладога таўчэ:
" Да раніцы выспішся, соня, яшчэ.
Мяне мая маці ў ложак як клала,
Хвілін, можа, сорак заўжды цалавала".
Здзіўлены хлопец працёр свае вочы:
Ты хочаш, каб я,
вось цяпер, сярод ночы
За мамай тваёй
паляцеў стрымгалоў?
Табе ж ужо дваццаць —
не дзесяць гадоў".
Дзмітрый Магдалёў
На таку
Расу сагнала сонца зранку.
Як стала трыццаць у цяньку,
Наш дзед Ягор і цётка Манька
Ячмень малоцяць на таку.
Ім памагаюць зяць з дачкою,
Малання, ці які сусед.
Такой гарачаю парою
На “талаку” іх клікаў дзед.
Снапы ўнукі носяць хутка,
І баба Мар’я каля іх.
Усё на ўсё – ім толькі суткі,
А працы хопіць тут на ўсіх.
Пакуль пагода, сонца паліць
(Дай Божа, суткі пастаіць),
Назаўтра к вечару захмарыць
І дождж палле. Як мае быць.
Цапы ўзлятаюць дружна ўгору,
За імі вокам не ўсачыць.
Як быццам хто страляе хорам,
Рытмічна “таханне” гучыць.
Затым убіраецца салома
І іншыя снапы кладуць,
Затым правеецца палова –
І справы так паціху йдуць.
Пара і зерне падсушыць,
Як малы ветрык і пагода,
Напрыканцы ў мяшкі злажыць.
Ну вось закончана работа.
Дзед лазню спраўна
з сэнсам паліць,
Вады з крыніцы прынясе,
З бярозы венічак напарыць.
Ідуць усе мыцца пакрысе.
Спачатку дзед, а з ім мужчыны,
Каб самы моцны дух сагнаць,
Затым ідуць ужо жанчыны,
Так мыюцца аж дапазна.
А пасля лазні, чаю з мятай
Бяседа льецца, як ручай.
Затым разойдуцца па хатах --
Змарыла праца, лазня, чай.
Сяргей Арлоў
Ты была як спакуса
Скончана “бойка”,
бо я ўжо здаюся.
Якія з табой мы ворагі?
Вырві з сэрца сярмяжную
крыўду сваю,
І я сваю вырву, добра?
Якая быць можа між намі вайна, --
Яшчэ што скажаце!
Вып’ем кубак кахання
з табой да дна,
Пахмелімся келіхам радасці.
Вецер жнівеньскі хмару
парваў на шматкі,
Космы твае лахмаціць…
Восем цудаў у свеце, між імі ты –
Цуд девяты.
У тым жыцці ты шчаслівай,
здаецца, была,
Ты была… як спакуса.
Вецер тлумны за плечы
цябе абдымаў
І – цалаваў у вусны.
Я вярнуўся нядаўна ў родны кут,
Як я гэтай чакаў сустрэчы!
Вецер жнівеньскі
гладзіў тваю шчаку,
Я – абдымаў за плечы.
Птушанё
Світанак млее за гумном,
Барвеюць хатаў спіны.
З гнязда зляцела птушанё,
Ці скінулі.
Напэўна лішняе было,
Альбо хварэла.
Але, напэўна, не само
Зляцела з дрэва.
Над вёскай марыва плыве,
Спякотны дзень назначыўся.
У мокрай ранішняй траве
Ляжаў жыцця камячык.
З гнязда зляцела птушанё,
Загінула…
Ці лішняе яно было,
Ці хворае, -- і маці скінула.
Мая багіня
Я памятаю: над радзімай малай,
Над роднай нашай малай вёскай
Чырвонатварая зара ўставала,
Бы тая маладзіца з ложка.
Там воблака яшчэ вісела белае
З падпалінай.
На старай лавачцы з табой сядзелі мы,
Не звуглена яшчэ нішто, не спалена.
А ты, у той час чароўнае дзяўчо,
Была, як свята.
Твая рука халоднае плячо маё
Саромна кратала.
А ты прыгожая была да бессаромнасці,
Мая багіня!
Дзіўлюся толькі я, чаму прытомнасць
Мяне ў той час чамусьці не пакінула.
Виктор Беляцкий
Зіма віхурамі мяцеліць,
Вятрамі ў коміне гудзе.
Снег намяла з усіх аселіц,
Відаць не хутка адпіхне.
Дзед прывалокся ў хату з лесу
І кажа: заматаўся ўвесь,
На печ, дай, жонка, я залезу,
Зусім прадрог, нібы мядзведзь.
-- Чаго было вугла цурацца,
Ці чорт павёў на лядаў кут,
А мог жа з жонкаю застацца,
І не крахтаць, што мне “капут”.
-- Маўчала б ты, -- сказаў сярдзіта,
А што, я вылупень – які?
Глядзела б лепей у карыта,
Панчохі штопала з нуды.
-- Ды што табе да маёй справы? --
Хадзі хоць ты і на ваўка.
Раз на нутро такі ўпарты --
Злаві пад лёдам шчупака.
-- Які шчупак? – узвіўся дзядзька --
Круцёлка ты, глядзі сваё!
Даў чорт цябе мне падабраць жа,
Знайсці такую на жыццё!
-- А я цябе не застаўляла, --
Казала гнеўна ля пячы...
Другога б лепей цалавала,
Каб ведала, што дурань ты.
І сварка іх была ні доўгай,
Як за акном зімой мяло.
І для сугрэву келіх поўны
Дала, каб з нерваў адлягло.
Небеса
От звезды до звезды
Далеко – далеко…
В телескопах лишь виден их путь...
Не понять от чего высоко-высоко
Эти звезды по курсу плывут.
Не хочу я на этой земле пропадать,
Отстрадал, отсидел я – и вот:
Никогда я не стану врагам угождать,
Жизнь – есть круг моих вечных забот.
Если светит звезда –
Значит, будит звезда,
Значит, к Богу дорога там есть.
Подскажите вы мне, небеса-небеса,
Как на этой земле не сотлеть?
Как на этой земле не сотлеть!!!
И страдала от всяких
Напраслин душа,
Слыша много плебейских речей,
Может, эта спасала на небе звезда,
Как стоял и молился пред ней.
Я пока не во мрак
Отправляю себя,
И других не веду умереть.
Я хочу возвестить: на других небесах
Божество где-то явное есть...
Если светит звезда –
Значит будит звезда,
Значит к Богу дорога там есть.
Подскажите вы мне, небеса-небеса,
Как на этой земле не сотлеть?
Как на этой земле не сотлеть!!!
Руслан ЕРКОВИЧ
Моя Круглянщина
Придруцкий край душой любя,
Под шелест волн
и песнь дубравы
Найдёт здесь каждый для себя
Труд жизни всей и лучик славы.
Манит круглянская природа
К себе красой прелестных мест,
Их пестротой дополнит мода –
Круглянских краше нет невест!
Непревзойдённых мастеров:
Строителей и музыкантов,
Аграриев, инженеров...
Великий кладезь
здесь талантов.
В единстве с краем - наша сила,
В тебя, Отчизна, верю я...
Хочу, чтоб ярче звезд светила
В веках Круглянщина моя!
