Быть достойным! (стр. 9 )

Отец внимательно посмотрел на сына и сказал: «Вот видишь, сын, ты не помог твоим родным, когда им нужна была твоя помощь. Для того чтобы стать героем, вовсе необязательно ждать, когда с человеком случится беда, и его придётся спасать из огня или воды. Можно быть героем и в повседневной жизни, делая самые обыкновенные вещи, которые многим из нас делать не хочется. Например, мыть посуду, убирать квартиру, ходить в магазин, подметать полы и т. д. Запомни, Сергей, большие подвиги начинаются с маленьких поступков».

Отец едва закончил говорить, как Сергей развернулся и побежал от него прочь. «Серёжа, ты куда?» – крикнул ему вдогонку отец. «Совершать подвиги!» – на бегу ему ответил Сергей. В этот день Сережа совершил маленькие, но очень полезные подвиги: Даше он помог решить задачу по математике, маме – вымыть посуду, а бабушке – сходить в магазин за глазными каплями. В глазах своих родных он стал настоящим героем.

Ребята, если вы хотите быть героями, то совершайте подвиги в своей повседневной жизни, помогая вашим родным, друзьям и знакомым.

Занятие 2: Написание сочинения-размышления «В жизни всегда есть место подвигу»

Приложение 3.

Выдержки из сочинений

…В жизни, если это НАСТОЯШАЯ жизнь всему должно быть место. Даже при самом огромном старании и в самом стальном коконе жизнь все равно будет затрагивать каждого человека своей неуловимой "жизненностью".Это может быть просто слово в телефонном разговоре или случайно брошенный взгляд в окно...

Жизнь может и должна быть бурной, эмоциональной, насыщенной... В жизни находится место и для периода штиля, анализа, ухода в себя...Всему находится место в нашей жизни...Только должна быть цель, ради чего мы вдыхаем и выдыхаем кислород и передвигаем ноги на нашей планете…

10 класс

…Каждую секунду своей жизни мы думаем. Мы думаем обо всём на свете. И о людях, и о звёздах..., и о предательствах, и о подвигах. Но как часто мы делаем то о чём думаем, то о чём мечтаем?

Каждый в своей жизни мечтал совершить что-нибудь героическое, сделать подвиг. Но! Что подвигало нас на эти мечты? Корысть. Да... каждый мечтал, что им будет восхищаться, будут гордиться родители или завидовать друзья. Каждый хотел сделать что-нибудь этакое, что выделило бы его из толпы. А как же иначе? Человеку вполне свойственно хотеть быть лучше окружающих, это его природа. А многие ли сделали тот самый подвиг, о котором мечтали? Ну... может быть процентов пятнадцать. А сколькие этим не хвастались? Процента два от силы. А сколькие сделали свой поступок не для того, что бы быть на кого - то похожим, самоутвердиться или ещё что-нибудь в этом роде? Единицы…

9 класс

…Я думаю, что инвалидов и людей, которые работают с ними, можно назвать людьми, совершающими подвиги каждый день.

К сожалению, жизнь инвалидов в наше время очень трудна. Такие проблемы, как недостаток спецприспособлений для передвижения, сложность получения образования, недостаток рабочих мест, небольшие денежные пособия, лишают инвалидов возможности вести полноценный образ жизни и изолируют их от общества, оставляя один на один со своим несчастьем. Каждый день эти люди сталкиваются с множеством проблем, с непониманием, и они преодолевают их. Это уже можно считать подвигом…

10 класс

Мини-цитаты:

…"Подвиг- это мужество оставаться человеком..."

"Героизм- это испытание горем и смертью..."

"...Следовать"Золотому правилу" нравственности: не делай больно другому..."

"Родина- это место, за которое можно умереть..."

Разработка

занятия в кружке

«Родны край»

(для учащихся среднего и старшего

школьного возраста)

подготовил руководитель кружка

УО «Долгиновская ГОСШ»

Тэма: Лявонпальскія краявіды.

Мэта: фарміраванне ў вучняў грамадзянскасці, патрыятызма, выхаванне любові да роднага края.

Задачы:

1) Прыцягненне вучняў да вывучэння роднага края, традыцый беларускага народа, культурнай і гістарычнай спадчыны.

2) Стварэнне спрыяльных умоў для фарміравання творчых здольнасцей і інтарэсаў вучняў.

3) Выхаванне пачуцця таварыства, гатоўнасці да грамадска-карыснай даследчай дзейнасці.

Форма арганізацыі пазнавальнай дзейнасці: аповяд настаўніка, спалучэнне сістэматызацыі і абагульнення.

Метад навучання: спалучэнне тлумачальнага і праблемнага метадаў.

План занятка:

1)  Арганізацыйны момант.

2)  Актуалізацыя ведаў вучняў.

3)  Замацаванне новага матэрыяла.

4)  Вынік.

Ход занятка

1)  Арганізацыйны момант.

2)  Актуалізацыя ведаў.

Уступнае слова: Сення на занятку мы працягнем вывучаць гісторыка-культурныя каштоўнасці нашага краю, ажыццявім падарожжа ў гістарычны і прывабны куток нашай малой Радзімы – Лявонпаль. За гэты невялікі час я пазнаемлю вас з найбольш адметнымі помнікамі. Перш чым перайсці да новай тэмы, паслухайце, калі ласка, верш нашага славутага земляка – Сяргея Панізніка.

Лявонпаль

Вучань 1.

Звініць ля палаца язміннае голле.

Схіляецца бор да прадонняў Дзвіны

Лявонава поле,

Лявонава поле –

Імя самай першай вясны.

Згадамі гаркоты ўсе болей і болей.

З гадамі даўжэюць вяртання шляхі.

Лявонава поле,

Лявонава поле –

Крутыя твае берагі.

Мяне прывітала нялегкая доля.

Любоў і надзея – ў крыле салаўя.

Лявонава поле,

Лявонава поле –

Айчынная песня мая.

Веска Лявонпаль у перакладзе азначае “горад Лявона”. А адкуль жа пайшла гэта назва? Мы гэтае пытанне можам легка высветліць.

Аповяд кіраўніка гуртка. “Крыху з гісторыі мясціны”

Аказваецца, курганныя могілкі ў наваколлях Лявонпаля сведчаць, што тысячу гадоў таму тут жылі людзі, існавалі паселішчы. Да жалезнага веку адносяцца недалекія гарадзішчы днепрадзвінскай культуры ў весках Гвардзейскае і Блізкае Чурылава, гарадзішчы балтаў, а пазней парубежны астрог палачан ля Пруднікаў – Вята. Больш познія рытуальныя курганы ля Чамяроў, Блізкага Чурылава. Якія сугучныя назвы, калі улічыць, што і Лявонпаль некалі называўся Лількамі, Чурылавічамі. Захаваўся дакумент ад 1564 г. пра тое, што нейкі Нарбут атрымаў ад уладальніцы Масальскай права на “гоны бабровыя на рацэ Друя і ў Чурылавічах на рацэ Волце, або там, дзе яна ўкажа ”… Абшары тых Чурылавіцкіх зямель складалі калісь дзядзіцтва Масальскіх. У 1595 г. Масальская пакінула іх Лукашу Мірскаму. З 1604 г. гаспадараць тут Дзевачкі. З 1611 г. – Леў Сапега… Частку тых уладанняў у 1613 годзе мелі Дусяцкія-Рудаміны, а ў 1680 г. – Мірскія. Тутэйшыя ўгоддзі належылі ў 1687 г. ксяндзу віленскаму, прэлату і біскупу смаленскаму Мікалаю Згерскаму, у 1697 г.- Выгорскаму, потым Агінскаму. Дакументы сведчаць, што ў 1700 годзе тут была ўніяцкая царква, якая абрушылася праз 40 гадоў.

У 1742-1745 гг. валодаў гэтымі мясцінамі Клячкоўскі. Ад яго купіў брэсцкі ваявода Мікалай Лапацінскі. Ен і ўвекавечыў у новай назве вескі імя свайго бацькі, удзельніка пахода на Вену. У 1748 годзе ўладанні былі пашыраны за кошт другой часткі Чурылавіч і Грудзінава, што належылі Мікалаю Сапегу. А так званы “рубеж намераў дасягнуты ў 1748 годзе, калі адбылося апошняе пашырэнне ўладанняў”.

Гуртковец 2.

Амаль 200 гадоў Лявонпаль быў пад уладаннем Лапацінскіх, менавіта яны садзейнічалі росквіту мястэчка. Гэта сям’я была вельмі багатая. Яны пабудавалі палац, цагельны завод (знойдзена цэгла з літарамі SL – Станіслаў Лапацінскі), млыны, ткацкую мануфактуру, майстэрню па вырабу капелюшаў, суконную фабрыку, друкарню, мноства іншых гаспадарчых аб’ектаў. Вакол палаца быў закладзены прыгожы парк. Тут знаходзілася аранжэрэя, дзе расло 226 экзатычных раслін, праводзіліся розныя навуковыя даследванні па батаніцы. Лапацінскія вялі інтэнсіўную перапіску з вядомымі вучонымі, асветнікамі не толькі Рэчы Паспалітай, але і іншых краін.

Дзякуючы Лапацінскім мы маем адзіныя ў раене два помнікі архітэктуры рэспубліканскага значэння – палац у стылі барока і Траецкую царкву. Будаўніцтва сядзібы звязана з імем мікалая Лапацінскага, брэсцкага ваяводы.

Гуртковец 3.

Вы, напэўна, бачылі хоць раз цудоўны палац Лапацінскіх. Ен пабудаваны з цэглы мясцовай вытворчасці Лапацінскіх, таўшчыня сцен будынка дасягае метра. Менавіта таму будынак адолеў час і разбурэнні.

Сядзіба размешчана на маляўнічым беразе Заходняй Дзвіны. Яна ўключае палац, флігелі, шматлікія гаспадарчыя пабудовы, пейзажны парк. З заходняга і паўночнага боку яе агінае канал. Уязныя брамы пабудаваны пазней, у пачатку XIX ст. у стылі класіцызму. Іх было не менш шасці, хаця многія крыніцы называюць адну.

Падмурак палаца з вялікіх камянеў і цэглы ўтварае магутныя сутарэнні. Не выключана, што гэта рэшткі ранейшай сядзібы. Падвалы квадратныя. У іх месціліся кухня і жылле для прыслугі. Цэнтральная частка палаца духпавярховая з двухсхільным дахам і фігурнымі франтонамі. Бакавыя выцягнутыя крылы аднапавярховыя, сіметрычныя цэнтральнай частцы, таксама з двухсхільнымі дахамі і трохвугольнымі франтонамі. Будынак мае высокі цокаль, да галоўнага ўваходу вядзе шырокая лесвіца з тэрасай паміж двума маршамі. Акрамя таго, дом выдатна дэкаратыўна аздоблены. Трэба сказаць, што палац не аднойчы перабудоўваўся. У 1831 годзе (у многіх крыніцах памылкова ўказваецца 1863 год) казакі, помсцячы Лапацінскім за актыўны ўдзел у паўстанні супраць расійскіх уладаў, спалілі сядзібны дом. Але моцныя сцены вытрымалі. Будынак быў адноўлены. Падчас грамадзянскай вайны дом згарэў. Эўэбіюш, які тады займаўся навукай у Вільні і Варшаве, аднаўляе палац, перабудоўвае яго ўнутры і перадае вернікам пад касцел.

Кіраўнік гуртка.

Вядомы беларускі паэт С. Панізнік сказаў: “Лявонпаль – гэта музей пад адкрытым небам. Гэта наша не маленькая, а вялікая Радзіма. Мы вельмі багатыя, бо нам есць што паказаць”. І сапраўды, не паспеем мы далека адысці, як перад намі паўстае драўляная Свята-Троіцкая царква, таксама помнік рэспубліканскага значэння.

Траецкая царква і званіца з дрэва ўзведзены на грошы Мікалая Лапацінскага у 1774-75 гадах. Выдатны, хрэстаматыйны помнік местачковая драўлянай сакральнай народнай архітэктуры з рысамі барока. Пабудавана без ніводнага цвіка. За актыўны удзел тутэйшага насельніцтва у нацыянальна-вызваленчым паўстанні 1831 года пераведзена ў праваслаўную.