Гісторыя сялянства Беларусі (стр. 5 )

172.  Чепко борьба в белорусской деревне в первой половине ХIХ в. Мн., 1972.

173.  Чепко хозяйство Белоруссии в первой половине ХIХ в. Мн., 1977.

174.  Шабуня вопрос и крестьянское движение в Белоруссии в революции 1905-1907 гг. Мн., 1962.

175.  Шадыро железный век Северной Белоруссии. Мн., 1985.

176.  От колхоза к ассоциации // АПК: экономика, управление. 1992. N3.

177.  Штыхаў ічы. Мн., 1992.

178.  Шыбека 3. Нарыс гісторыі Беларусі. 1795-2002. Мн., 2003.

179.  Шыбека 3. Ці былі кулакі на Беларусі? // Літ. і мастацтва. 1991.22 сак.

180.  Юхо і нарыс гісторыі дзяржавы і права Беларусі. Мн., 1992.

181.  Юхо положение населения Белоруссии в XVI в. Мн., 1978.

182.  Экономика Белоруссии в эпоху империализма 1900—1917. Мн., 1963.

183.  Экономика Советской Белоруссии. 1917-1967. Мн., 1967.

184.  Этнаграфія Беларусі: Энцыкл. Мн., 1989.

Крыніцы

1.  Белорусские остарбайтеры. Угон населения Беларуси на принудитель­ные работы в Германию (1941-1944): Документы и материалы. Кн. 1-3. Мн., 1996-1998.

2.  Борьба за Советскую власть в Белоруссии. 1918-1920 гг.: Сб. докумен­тов и материалов. Мн., 1968,1971. Т. 1-2.

3.  Восстановление народного хозяйства Белорусской ССР (1921-1925 гг.): Сб. док-тов и мат-лов. Мн., 1981.

4.  Всенародное партизанское движение в Белоруссии в годы Великой Оте­чественной войны (июнь 1941-июль 1944): Документы и материалы. Мн., 1967-1982. Т. 1-3.

5.  Вішнеўскі А. Ф., Гісторыя дзяржавы і права Беларусі ў дакументах і матэрыялах (Са старажытных часоў да нашых дзён). Мн., 2003.

6.  Декреты Советской власти (1917-1922.). М., 1957-2003. Т. 1-16.

7.  Документы и материалы по истории Белоруссии. Т. 4: Из истории уста­новления Советской власти в Белоруссии и образования БССР (1917-1919). Мн., 1954.

8.  Завершение коллективизации сельского хозяйства и организацион­но-хозяйственное укрепление колхозов Белорусской ССР (1933-июнь 1941 г.): Сб. документов и материалов. Мн., 1985.

9.  Идеологическая деятельность Компартии Белоруссии, 1918-1945: Сб. документов Ч. 1: 1918-1928. Мн., 1990.

10.  История сталинского ГУЛага. Документы: В 6 т. М., 2004-2005. Т. 1 -5.

11.  Коллективизация сельского хозяйства. Важнейшие постановления Ком­мунистической партии и Советского правительства. 1927-1935 гг. М., 1957.

12.  Комитеты бедноты Белоруссии: Сб. документов и материалов. Мн., 1958.

13.  Кооперативно-колхозное строительство в Белорусской ССР (1917-1927 гг.): Сб. документов и материалов. Мн., 1980.

14.  Крестьянское движение в Белоруссии после отмены крепостного права (1861-1862). Документы и материалы. Мн., 1959.

15.  Освобожденная Беларусь: Документы и материалы: В 2 кн. Мн.. 2004-2005.

16.  Па крывавых слядах: Зб. дакументаў аб расстрэлах, катаваннях і гвалтах над беларускім насельніцтвам у часы белапольскай акупацыі 1919-1920 гг. Мн., 1927.

17.  Перед крутым поворотом. Тенденции в политической и духовной жизни Беларуси (1925-1928 гг.). Отражение времени в архивных документах. Мн., 2001.

18.  Подготовка сплошной коллективизации сельского хозяйства Белорусской ССР (ноябрь 1927 г.-ноябрь 1929 г.): Сб. документов и материалов. Мн., 1976.

19.  Правда Русская. М.; Л., 1940-1947. Т.1,2.

20.  Проведение сплошной коллективизации сельского хозяйства Белорус­ской ССР (ноябрь 1929 г.-1932 г.): Сб. документов и материалов. Мн., 1973.

21.  Революционное движение в Белоруссии 1905-1907 гг.; Документы и материалы. Мн., 1955.

22.  Революционное движение в Белоруссии (июнь 1907-февраль 1917): Документы и материалы. Мн., 1987.

23.  Рэабілітацыя. Зборнік дакументаў і нарматыўных актаў па рэабілітацыі ахвяраў палітычных рэпрэсіяў 1920-1980-х гадоў у Беларусі. Мн., 2001.

24.  Социально-политическая борьба народных масс Белоруссии: Конец XIV в.-1648 г.: Сб. документов и материалов. В 3 т. Мн., 1988.

25.  Статут Вялікага княства Літоўскага 1529. Мн., 1960.

26.  Статут Вялікага княства Літоўскага 1588. Мн., 1989.

27.  Хрестоматия по истории Белоруссии. С древнейших времён до 1917 г. Мн., 1977.

4.2. Рэйтынгавая сістэма адзнакі паспяховасці

Мэтай рэйтынгавай сістэмы адзнакі паспяховасці з'яўляецца комплексная адзнака якасці вучэбнай працы студэнтаў у працэсе навучання. Рэйтынгавая тэхналогія адзнакі вынікаў навучання заснавана на ўліку назапашваемых адзнак у балах за выкананне вучэбных заданняў, альбо рэгулярна праводзімых кантрольных мерапрыемстваў. У адрозненне ад традыцыйнага спосабу ацэньвання, рэйтынгавая тэхналогія прадугледжвае сістэму назапашвання ўмоўных адзінак ведаў на працягу ўсяго атээстуемага перыяду.

Рэйтынгавая адзнака па дысцыпліне складаецца з адзнак па практыкуемых відах вучэбнай працы і кантроля ведаў. Разам з тым, ацэньваецца не толькі праца па вучэбным плане, але таксама такая творчая дзейнасць, як удзел у алімпіядах, конкурсах, выступленні на канферэнцыях, падрыхтоўка навуковых артыкулаў і г. д. У залежнасці ад колькасці балаў, атрыманых за кожны выкананы від вучэбнай дзейнасці, студэнт па завяршэнні курсу атрымоўвае адэкватную сукупную адзнаку.

Галоўным элементам рэйтынгавай сістэмы з'яўляецца прадметная рэйтынгавая формула, г. зн. сукупнасць ацэньваемых відаў вучэбнай дзейнасці і непасрэдна сама сістэма ацэньвання кожнага з іх ва ўмоўных балах. Відамі вучэбнай дзейнасці па дысцыпліне могуць быць вусныя выступленні, падрыхтоўка рэфератаў, дакладаў, канспектаванне навуковых артыкулаў, анатацыі манаграфій і інш. Рэйтынгавая сістэма прадугледжвае ацэньванне наведвання заняткаў, як перцэптыўны від вучэбнай дзейнасці. Прадметная рэйтінгавая формула складаецца выкладчыкам з улікам колькасці студэнтаў у групе і выдаецца для азнаемлення на пачатку заняткаў (Гл. Дадатак 1).

Наступным структурным элементам рэйтынгавай сістэмы з'яўляецца рэальны рэйтынгавы бал (РРБ), г. зн. агульная сума ўмоўных балаў, атрыманых пры выкананні вучэбных відаў дзейнасці на працягу семестра з прымяненнем зніжаючых, альбо павышаючых каафіцыентаў.

Рэальны рэйтынгавы бал паніжаецца ў выпадку пропуску заняткаў і невыкананні вучэбных заданняў без важкіх прычын. Студэнт, які прапусціў заняткі па хваробе, сямейным абставінам або іншым важкім прычынам, не атрымоўвае “вылікаў”, але яму і не налічаюцца балы, бо пропуск заняткаў па любым прычынам вядзе да невыканання вучэбнай праграмы і павінен кампенсавацца выкананнем адпаведных заданняў. Павелічэнне сумы набраных балаў павінна ўлічваць, галоўным чынам, творчую працу студэнтаў па прадмеце.

Пры падвядзенні выніковых адзнак важнае значэнне мае такі структурны элемент рэйтынгавай сістэмы, як максімальны рэйтынгавы бал (МРБ). МРБ - гэта "ідэальны" паказчык, адпаведны працы бездакорнага студэнта на працягу семестра па дадзеным прадмеце. Такі віртуальны студэнт прысутнічае на кожным занятку і выконвае ўсё прапанаваныя прадметнай рэйтынгавай формулай вучэбныя заданні з найвышэйшым умоўным балам, без уліку дадатковай творчай працы.

У канцы семестра, за кожным студэнтам будзе лічыцца рэальны рэйтынгавы бал, які адлюстроўвае інтэнсіўнасць і паспяховасць яго вучэбнай дзейнасці, РРБ параўноўваецца з МРБ і пералічваецца ў выніковыя адзнакі па формуле:

РРБ х 10 МРБ

Выніковая адзнака =

Атрыманы вынік і будзе адпавядаць выніковай адзнаке. Напрыклад, адзнаке “восем” будзе адпавядаць любая атрыманая лічба ад 8 да 8,99. Іншымі словамі, атрыманая цэлая лічба будзе супадаць з выніковай адзнакай. Залік выстаўляецца пры ўмове атрымання студэнтам станоўчай адзнакі - “4” (добра) і вышэй.

Для студэнтаў, якія не здолелі набраць дастатковую колькасць балаў для атрымання станоўчай адзнакі, прадугледжваецца правядзенне заліку ва ўстаноўленным парадку.

Для больш эфектыўнага ўліку ўмоўных балаў неабходна выкарыстоўваць ведамасць уліку наведавання вучэбных заняткаў (Гл. Дадатак 2), а таксама рэйтынгавую ведамасць (Гл. Дадатак 3).

4.3. Метадычныя рэкамендацыі да семінарскіх заняткаў

Семінарскія заняткі – гэта адзін з асноўных відаў практычнай работы студэнтаў, які з'яўляецца важнай часткай навучальнага працэсу ў вышэйшай школе. На семінарскіх занятках пад кіраўніцтвам выкладчыка студэнты атрымліваюць магчымасць больш глыбока і грунтоўна прааналізаваць наібольш складаныя праблемы вывучаемай дысцыпліны. Семінарскія заняткі па гісторыі - найважнейшая ўмова для фарміравання ў студэнтаў уменняў і навыкаў самастойна працаваць з першакрыніцамі і манаграфічнай літаратурай, рабіць высновы і выпрацоўваць уласную кропку погляда.

Кожны семінарскі занятак прыкладна складаецца з трох этапаў: першы - вусныя выступленні студэнтаў па прапануемых пытаннях тэмы, другі - абмеркаванне дакладаў, трэцці - абарона рэфератаў. На 7-м і 14-м тыднях навучальнага працэсу на семінарскіх занятках праводзяцца атэстацыйныя тэсты.

Падрыхтоўку да семінарскіх заняткаў студэнт павінен пачаць з азнаямлення з пытаннямі тэмы, спісам асноўнай літаратуры і спісам прапануемых крыніц і даследаванняў да кожнай тэмы. Вызначыўшы даступныя выданні, неабходна азнаёміцца з імі і скласць прыкладны план вуснага адказу, даклада ці рэферата. Пасля складання плану трэба правесці адбор матэрыялу, ўлічваючы прыкладныя нормы аб'ёму для кожнага віду работ. Так, вусны адказ не павінны перавышаць 5-7 хвілін, прадстаўленне даклада ці рэферата - 10-15 хвілін. Варта звярнуць увагу на выкарыстанне факталагічнай базы крыніц у якасці аргументацыі высноў. Менавіта, гэты момант з'яўляецца асноўным крытэрыям пры ацэнцы якасці выконваемых заданняў. Правёўшы адбор матэрыялу, неабходна аформіць у пісьмовай форме рэферат адпаведна патрабаванням. Для падрыхтоўцы да вуснага адказу - паўтарыць матэрыял некалькі разоў. Трэба адзначыць, што студэнт не павінен засяроджваць увагу толькі на сваім пытанні. Ён мусіць прымаць актыўны ўдзел у абмеркаванні іншых праблемаў: дапаўняць і выпраўляць адказы, задаваць пытанні, рабіць свае высновы і г. д. Студэнт павінен быць падрыхтаваны для вуснага адказу па пытаннях кожнай тэмы, а ў выніку непадрыхтаванасці ці пропуску – адпрацаваць тэму на кансультацыі.